Połonina Wetlińska

 Kiedy to byłyśmy ostatnio w Bieszczadach? Hm, chyba dawno temu. Dlatego korzystając z pięknej pogody pomknęłyśmy sprawdzić, co się zmieniło na Połoninie Wetlińskiej.

Biedna Nuna, która nie lubi wstawać wcześnie, musiała wstać przed 5 a i po drodze nie było dane się jej zdrzemnąć, bo sarny postanowiły sprawdzić mój refleks i stan hamulców w moim małym żuczku. Na szczęście obyło się bez ofiar.

Wyruszyłyśmy z Przełęczy Wyżnej.

Po remoncie szlak zamienił się w... autostradę. Teraz swobodnie może tędy przejechać terenówka z dostawą do chatki, o czym przekonałyśmy się po wejściu na szczyt.

Trafiłyśmy chyba na szczyt wyzłocenia buków. Nie mogłam się napatrzyć na to szaleństwo kolorów

Nie wchodziłyśmy do wyremontowanej chatki. Wystarczyła nam herbata z termosu

 Koci gospodarz korzystał z kąpieli słonecznych.

widok na wschód: Połonina Caryńska z Tarnicą w tle

takie cudo znalazłam na ścieżce

Ruszamy w dalsza drogę

Tym razem Nuna znalazła kamyk z aniołem

Chatka znika w oddali

Przed nami mozolna wspinaczka po schodach

ale ten widok rekompensuje wszystkie trudy

miłośniczka botaniki nawet na skałach wypatrzy ciekawy okaz (widłak goździsty)

Nuna :)

widok na Smerek

Przełęcz Orłowicza. Na Smerek już nie weszłyśmy w obawie, że nie zdążymy zejść do auta przed zmrokiem. 

Wracałyśmy tą samą drogą

jeszcze tylko ostatni rzut oka na Połoniny

prawie 32 tys kroków, niezły wynik :)

Pozdrawiam serdecznie :)

Korona Ziemi Sanockiej - Suliła

 Maj się kończy a ja jeszcze opublikowałam relacji z majówkowej wyprawy na Suliłę. Nadrabiam więc zaległości.

Zdobycie Korony Ziemi Sanockiej to pomysł mojej siostry, mający zachęcić szarańczę do wędrówek. Inicjatywa ciekawa i godna uwagi tym bardziej, że wśród szczytów do zdobycia jest wiele mało popularnych. 

Na początek wybrałam Suliłę, bo chciałam ją zobaczyć w wiosennej odsłonie.

Pomysł był taki, aby wejść na szczyt nad cerkwi i grzbietem dojść do Suliły, podziwiając widoki.

Dzielni wędrowcy

Widok na Rzepedkę

i Rzepedź

Cerkiew prawosławna pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Turzańsku

pies czy wilk?

widok ku Bieszczadom

za nami wędrowała złowróżbna chmura

Cel zdobyty

Na przełęczy postawiono pamiątkową ławeczkę

Nie sprawdziłam, czy to książę :)

Wracając zatrzymaliśmy się w Komańczy, dziwnie pustej mimo długiego weekendu. Pan w barze Eden powiedział nam, że w całych Bieszczadach jest bardzo mało turystów, wielu odwołało rezerwacje z obawy przed wojną w Ukrainie.

Na koniec tradycyjny kącik botaniczny:

Lepiężnik biały

pąki śliwy tarniny

buk zwyczajny

szczawik zajęczy

Pozdrawiam serdecznie

Aktualizacja: 

W wydanemu niedawno przewodniku Marina Martingera „Bieszczady pełne wrażeń” autor opisał właśnie tę trasę jako bardzo widokową a rzadko wybieraną przez turystów. Cała książka jest godna uwagi, krótkie opisy ciekawych tras, miejsc związanych z historią z tych terenów zachęcają do wypraw.

Jeszcze tylko z dumą napomknę, że Autor jest krośnianinem 🙂